Farzan Blogs

با شرح

2006-07-17T20:32:00.000+03:30

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

11 12 13 14 15 16 17 18 19 20

خدمت سربازی تموم شد.
خب...
بعدش چی؟...

داستان کوتاه - گربه و سگ

2005-08-30T23:35:00.000+04:30

گربه و سگ

سگ پوزه اش را داخل ظرف غذا کرده بود و با ولع تمام غذایش را می خورد. برای یک لحظه سرش را بالا آورد تا لقمه ای را که در دهانش بود را ببلعد و سراغ لقمه ی بعدی برود. چشمش به گربه افتاد. گربه سر دیوار بود و دست هایش را جلویش جمع کرده و درحالتی بین نشسته و درازکش بود. نشستن گربه، ابوالهول را به یاد بیننده می انداخت. گربه متفکرانه و بدون هیچ نگرانی ای به سگ نگاه می کرد که همچنان مشغول خوردن بود و پوزه اش را درون ظرفی که جلویش بود می گرداند. در آن لحظه و در آن مکان، ارزشمند ترین دارایی سگ در دنیا غذایش بود؛ هیچ چیز نمی توانست توجه سگ را از غذا به خود جلب کند. سگ آخرین ذره ها را هم خورد و ظرف را لیسید تا برق افتاد. بعد دوباره به سویی که گربه نشسته بود نگاه کرد. گربه هنوز آنجا بود و به سگ می نگریست. برای چند لحظه هر دو به هم خیره شدند؛ سگ دندان هایش را به گربه نشان داد و به دنبال آن دو بار با صدای بلند و با قدرت تمام پارس کرد. گربه همچنان به سگ می نگریست؛ بدون اینکه کوچکترین تغییری در ظاهرش به وجود بیاید. سگ ساکت شد، ولی همچنان به گربه نگاه می کرد. بعد از چند ثانیه گربه خیلی خونسرد از جایش بلند شد؛ خودش را کمی کشید تا عضلاتش از یکنواختی در بیایند. سپس رویش را به سمت دیگری کرد و راه افتاد و دور شد؛ در حالی که دمش را به چپ و راست تاب می داد.

بدون شرح

2005-08-24T21:30:00.000+04:30

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17 18 19 20

داستان کوتاه

2005-07-03T21:42:00.000+04:30

ساعت دو بعد از ظهر؛
خورشید در وسط آسمان است.
هیچ گاه سایه ی آدم ها کوتاه تر از این نبوده است.
هوا گرم است.
لباس ها به تن صاحبانشان چسبیده است.
نفس کشیدن جزو اعمال شاقه است.
آسفالت خیابان، تابه ای است که مردم در آن برشته می شوند.
مردمی که هر کدام بشکه ی باروتی هستند آماده برای انفجار.

قطرات عرق به آرامی روی پوستم می لغزند و فرو می افتند؛
مانند قطرات باران در یک روز بارانی روی شیشه ی اتاق.
نگاهم به سختی از پایه ی تابلویی که چند متر آن طرف تر قرار دارد بالا می رود تا آن را بخواند: ایستگاه اتوبوس.
صدای نا مفهومی به گوش می رسد؛
صدایی مانند یک سوت ممتد و زیر.
اهمیتی به آن نمی دهم. گرما کنجکاوی ام را تحلیل برده است.
تنها چیزی که در این زمان و مکان اهمیت دارد این است که این وضعیت تا کی ادامه خواهد داشت.

به اطراف نگاه می کنم. نگاهم به در و دیوار تفتیده ی مغازه ها و خانه ها می چسبد.
ساعتم را نگاه می کنم. نور خورشید در آن منعکس می شود و چشم هایم را آزار می دهد.
زمان کند می گذرد. گرما زمان را هم کش آورده است.
صدای سوت قوی تر شده است. قوی تر و گنگ تر.
سرم را بر می گردانم؛ دنبال منشاء صدا می گردم.
صدا همه جا هست؛ در همه ی جهات.
صدا از درونم است؛ از میان دو گوش؛ جایی که زمانی یک مغز قرار داشت.

بحث شیرین فیلترینگ

2005-06-28T23:58:00.000+04:30

این آدرس یک وب سایت است: www.webreference.com . خیلی ساده می توان از نام آن فهمید که این وی سایت دارای چگونه محتوایی است: یک مرجع برای موضوعاتی که ارتباط با وب دارند. حال اگر این آدرس را در مرورگر خود وارد کنید به احتمال بسیار زیاد با صفحه ای روبرو می شوید که به شما هشدار می دهد که مطالب این سایت بر خلاف قوانین کشور ما است. این سایت به اصطلاح "فیلتر" شده است. محتوای سایت webreference.com فقط و فقط درباره موضوعات تکنیکی مربوط به اینترنت است. هیچگونه مطلب سیاسی، اجتماعی، هرزه نگاری(P.ornography)، تفریحی، امنیتی و مانند آن در این سایت نمی بینید.

اگر در سایت blogger.com به قسمت کمک (Help) بروید، برای اضافه کردن یک شمارنده ی بازدید از سایت (Hit Counter) به شما شش وب سایت مختلف پیشنهاد می کند که این گونه خدمات را به رایگان برای شما انجام میدهند. از این شش سایت، سه عدد آن فیلتر شده است. دلیل فیلتر شدن آشکار نیست. شاید اشتباهی شده است.

سایت به نام leveltendesign.com در زمینه ی طراحی وب سایت با نرم افزار فلش (Flash) به شما خدماتی ارایه می کند. این سایت هنوز فیلتر نشده است. این سایت زیر دامنه ای (Subdomain) به آدرس hitcounter.leveltendesign.com دارد که در آن می توانید یک بسته نرم افزاری رایگان برای نگهداری آمار بازدید سایت تان دریافت کنید. این زیر دامنه فیلتر شده است. پس می توان نتیجه گرفت که فیلتر شدن سایت های ارایه کننده شمارنده اتفاقی نبوده است. چرا این سایت ها فیلتر شده اند بر من اصلا آشکار نیست.

فیلتر شدن سایت ها به خاطر دو موضوع کلی صورت می گیرد: به خطر افتادن منافع اشخاص و دولت ها و منع مردم از رفتن به سایت هایی که دولت ها بر اساس معیار های خود "غیر اخلاقی" می نامند.مورد اول بحث مفصلی دارد و من به آن کاری ندارم. مورد دوم در کشور ما بسیار رایج است و در راستای رویه ی دولتمردان در فرستادن اجباری مردم به بهشت صورت می گیرد. اما نکته ای که من هیچ پاسخی برای آن ندارم ارتباط سایت های گفته شده در بالا با دو مجموعه ای است که گفتم. این سایت ها حتی در مجموعه ی سایت ها با استفاده ی دو گانه هم نمی گنجند. از این قبیل سایت ها می توان به سایت flickr.com اشاره کرد که کاربران در آن عکس های خود را به نمایش می گذارند. عده ای از کاربران فلیکر عکس هایی "مغایر با شئونات اسلامی" در این سایت قرار داده بودند و این موضوع باعث شد که این سایت از دم تیغ فیلترینگ بگذرد. اما سایت هایی که من در بالا نام بردم و تعدادشان هم کم نیست و روز به روز و دقیقه به دقیقه به تعدادشان افزوده می شود هیچ استفاده ی دو گانه ای هم ندارند. چرا این سایت ها در فهرست سیاه شرکت های ارایی کننده خدمات اینترنتی قرار گرفته اند آشکار نیست.

بحث فیلترینگ در ایران به موضوعی بسیار دست و پا گیر و دردناک تبدیل شده است. دست و پا گیر از این جهت که بسیاری از منابع مفید در اینترنت بدون هیچ دلیلی غیر قابل استفاده شده اند و دردناک از این جهت که طبقه ای که از اینترنت استفاده می کنند اکثرا تحصیل کرده و دانا هستند و می توانند بدون نیاز به یک "بالا سر" خوب را از بد تشخیص دهند. برای این دسته فیلترینگ با این شدت نوعی توهین به شعور آنهاست؛ گویی که اینها عده ای گوسفند هستند و باید حتی در موارد بسیار ابتدایی آنها را به راه راست راند. متولی تهیه فهرست سیاه فیلترینگ در ایران مشخص نیست؛ مخابرات؟ قوه قضاییه؟ یا نهاد های دیگر. هیچ راهی هم وجود ندارد تا بتوان نظر یا اصلاحیه ای برای متولی این فهرست فرستاد. فرمی که در صفحه های هشدار می بینید کاملا بی استفاده است. چون هیچگونه داده ای درباره ی سایت فیلتر شده به شرکت ارایه کننده خدمات بر نمی گرداند (باور ندارید؟ اهل فن بررسی کنند تا ببینند که این فرم هیچ داده ای درباره ی نام سایت بر نمی گرداند. نه در قالب GET و نه در قالب POST).

به هر صورت هر کسی که اندکی از اینترنت سر در بیاورد می تواند این فیلترها را دور بزند. پس این فیلتر ها تنها وقت کاربران را تلف می کند و برای آنها هزینه ساز می شود (منابع مطلع هزینه ی فیلترینگ در ایران را سالیانه هفت میلیارد تومان برآورد می کنند). نگارنده این مطلب همواره راهی برای دور زدن فیلتر ها دارد؛ ولی آیا دیگران هم به این سادگی قادر به انجام ابن کار هستند؟

داستان فیلترینگ سر دراز دارد. آمار و ارقام بسیارند و مجالی برای آوردن آنها نیست. به عنوان پایان دهنده، پیوندی را در ادامه اضافه می کنم که مطالب بسیار با ارزشی درباره ی چگونگی رد شدن از فیلتر ها به شما می آموزد. اگر این مطلب را مفید ارزیابی کردید دیگر دوستانتان را هم بی نصیب نگذارید.

http://en.wikipedia.org/wiki/Bypassing_Internet_censorship

پروردگارا!

2005-06-28T21:46:00.000+04:30

پروردگارا! ملت ایران را از گزند خودشان حفظ بفرما.

American Idiot

2005-06-15T23:36:00.000+04:30

چند ماه قبل گروه گرین دی (Green Day) آلبوم موسیقی ای را به بازار عرضه کرد که هنوز هم در صدر جدول پر فروش ترین ترانه ها بوده و طرفداران بیشماری –مانند من- دارد. این آلبوم که American Idiot نام دارد شامل 13 ترانه است که همه با هم ارتباط موضوعی دارند و داستانی را نقل می کنند. این گروه سه عضو دارد و نام خواننده این گروه بیلی جو آرمسترانگ است.

امریکن ایدیت (احمق آمریکایی/American Idiot) (1. American Idiot) شرح تسلط رسانه ها بر پوشش خبری جنگ دوم عراق و آمریکا و کنترل آنها بر درک مردم از حکومت و وقایع جهان در جامعه ی آمریکاست که البته قابل تعمیم دادن به همه ی جوامع است.

این آلبوم زندگی عیسای سابربیا (Jesus of Suberbia) را نقل می کند که با مادر مطلقه اش در حومه ی شهری به نام جینگل تاون (Jingletown) در آمریکا زندگی می کند. دوران کودکی اش با "رژیم غذایی یکنواختی از نوشابه گازدار و ریتالین" و تماشای تلویزیون و تجربه کردن مواد مخدر (2-I. Jesus of Suburbia) و پرسه زدن در مقابل مغازه ها سپری شده است. او علاقه ای به والدینش ندارد و پیداست که آنها مشروب می خورند، سیگار می کشند و مواد مخدر مصرف می کنند.

هنگامی که مفهوم واقعی زندگی در جینگل تاون بر او پدیدار شده (2-II. City of the Damned) و اثر آن بر روان خود را می بیند (2-IV. Dearly Beloved)، عیسی تصمیم می گیرد تا جینگل تاون را به مقصد "شهر" ("The City") ترک کند (2-V. Tales of Another Broken Home).

در ابتدا سفرش برای وی هیجان انگیز به نظر می رسد و او از گردش کردن لذت می برد (3. Holiday)، ولی بعدا عیسی خود را در میان جمعیت تنها می بیند (4. Boulevard of Broken Dreams)، بنابر این او تصمیم می گیرد که شخصیت خود را کاملا تغییر دهد (5. Are We The Waiting). به همین منظور او یک نام جدید، سینت جیمی (جیمی مقدس – St. Jimmy) و شیوه ای نو برای زندگی خود انتخاب می کند؛ یک جنایت کار غیر قابل پیش بینی، قدرتمند و یاغی (6. St. Jimmy).

عیسی با واتسرنیم (Whatsername) آشنا می شود؛ دختری که او را شیفته خود می کند. او یک یاغی واقعی است؛ نه مانند عیسی که وانمود به یاغی بودن می کند (8. She’s a Rebel) و در نتیجه ی این آشنایی وقت خود را با هم می گذرانند. به مرور زمان که عیسی کم کم در شخصیت سینت جیمی فرو می رود، به همان اندازه هم عاشق واتسرنیم می شود؛ ولی او به دلیل شخصیت متزلزل خود قادر نیست چیزی را که در خور شخصیت آن دختر است را به او بدهد (9. Extraordinary Girl). واتسرنیم با نوشتن نامه ای به عیسی/جیمی نا امیدی اش از او را به وی گفته و اضافه می کند که او و "شهر" را ترک خواهد کرد (10. Letterbomb).

تراک شماره 11 از آلبوم تنها ترانه ای است که به موضوع اصلی آلبوم ربطی ندارد. این ترانه (Wake Me Up When September Ends) درباره ی پدر بیلی جو آرمسترانگ است که وقتی او 10 ساله بوده فوت کرده است.

سرانجام عیسی تصمیم می گیرد تا هویت سینت جیمی را ترک کند؛ بنا بر این وانمود می کند که سینت جیمی خودکشی کرده است (12-I. The Death of St. Jimmy).

بعد از خود کشی نمایشی اش، عیسی یک کار دفتری در خیابان دوازدهم شرقی برای خودش دست و پا کرده ولی آنرا بسیار کسالت بار (12-II. East 12th St.) می یابد؛ همانند زندگی شخصی اش (12-III. Nobody Likes You). عیسی تصمیم می گیرد تا به جینگل تاون برگردد تا از این وضعیت رهایی پیدا کند (12-V. We’re Coming Home Again). او این کار را انجام می دهد و در نهایت با خاطراتش از واتسرنیم واین فکر که اگر با یکدیگر بودند چه وضعیتی داشتند تنها میماند.

…And in the darkest night
If my memory serves me right
I'll never turn back time
Forgetting you, but not the time.

2005-06-14T00:37:00.000+04:30

داستان کوتاه

2005-06-13T23:43:00.000+04:30

یک... دو... یک... دو...
به آهنگ نفس کشیدن خودم گوش می کردم و در این فکر بودم که چقدر نفس کشیدن برایم سخت شده است؛ به سختی بالا رفتن از یک پلکان. پلکانی که انتهای آن پیدا نیست ولی دیر یا زود به پله آخر خواهم رسید.
یک... دو... یک... دو...
روی یک صندلی ولو شده بودم و به دیوار روبرویم خیره نگاه می کردم. دیواری که بجز چند لک و ترک چیز دیگری روی آن دیده نمی شد. به این موضوع فکر می کردم که به چه فکر می کنم. ظاهرا هیچ مساله ای فکر من را به خودش مشغول نکرده بود. هیچ فکری در فضای ذهنم خودنمایی نمی کرد. حتی دلیلی برای آنکه خودم را عصبانی کنم و از یکنواختی در بیایم نداشتم.

در اتاق باز شد و یک نفر بدون اینکه در را پشت سرش ببندد داخل آمد. کسی که معلوم بود از اتاق خودش فرار کرده و به کتابخانه آمده تا چند دقیقه ای را دور از محل کارش بگذراند.

- چطوری؟
چشم هایم را گرداندم و نگاهش کردم. این تنها تغییری بود که پس از گذشت مدت زمان نامعلومی به خودم می دادم. فرد مزاحم ابتدا داخل اتاق را اندکی ورانداز کرد و سپس به سراغ کتاب هایی که در پشت سر من قرار داشتند رفت. می توانستم تجسم کنم که مشغول دید زدن عنوان کتاب های داخل قفسه هاست؛ کاملا بی هدف؛ کاری که همه انجام می دهند. در این زمان من به میز قهوه ای رنگ جلویم چشم دوخته بودم. روی میز یک لیوان خالی و چند برگ کاغذ قرار داشت.
فرد مزاحم پس از اینکه از جستجو در میان کتابها خسته شد به طرف من آمد، یک صندلی جلو کشید و روبروی من نشست. حال ما رودرروی هم بودیم و من با چهره ای کاملا بی تفاوت به او نگاه می کردم.

- خوب شما بچه های کتابخونه اینجا مفت می خورین ها.
من به چهره ی او خیره شده بودم. در این فکر بودم که چرا همه مرا برای درد و دل کردن، شوخی کردن، راهنمایی خواستن، گفتن حرف های خصوصی و صد البته گفتن حرف های مفت و صد تا یک غاز انتخاب می کنند.

- راستی تو اینهمه اینجا می خوابی خونه خوابت می بره؟ نکنه میری خونه استراحت می کنی برای خواب بعدی؟
دندان هایش که حین پوزخند زدن نمایان شده بودند من را یاد اسب می انداخت. به این فکر می کردم که در این لحظه اصلا حوصله جواب دادن به کسی را ندارم. وگرنه من در جواب دادن به متلک کم نمی آورم.

- چرا ریشتو نمی تراشی؟ میخای پاچه خاری رییستو بکنی؟ تشویقی بگیری، هوم؟
خدایا، من از دست و زبان موجودات غیر قابل تحمل به کجا پناه ببرم؟ راستی اگر قرار باشد من هم برای کسی درد و دل کنم باید که را پیدا کنم؟

- یه چند تا فیلم با حال بردار بیار ببینیم. نه از فیلمای دری وری که خودت میشینی میبینی. راستی این فیلمه چی بود که اون هفته دادی به من؟ از اول تا آخرش یه بند ور میزدن. اصلن ترس نداشت.
فیلمی که به او داده بودم فیلم درخشش اثر استنلی کوبریک بزرگ بود. البته خری که جلوی من نشسته حتما اسم کوبریک به گوشش هم نخورده.

- چرا ساکتی؟ زنت مرده؟
من زن ندارم؛ وگرنه توی دهان تو زده بودم. چرا این احمق بر نمی گردد سر کارش؟ چرا نمی فهمد الآن موقع حرف زدن و شوخی کردن با من نیست؟

- بیا از رو اینترنت چند تا سایت کارت تبریک برام پیدا کن. تو به چه دردی می خوری پس؟
راستی من به چه درد دیگران می خورم؟ اصلا یک سوال دیگر: من باید به درد خودم بخورم یا دیگران؟ می گویند چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است. وقت من در درجه ی اول به خودم تعلق دارد، بعد دیگران.

- مثل خرس افتادی روی اون صندلی، همین جوری زل زدی به من؛ پا شو دیگه.
حتما!

نیرویی با منشاء نامعلوم در درون من پیدا می شود که تا چند لحظه قبل از آن خبری نبود. فعل و انفعالاتی در من در حال انجام شدن است. عضلاتم منقبض می شوند. خیلی سریع از جایم بر می خیزم و در یک چشم به هم زدن خودم را به آن طرف میز قهوه ای –جایی که یک مزاحم نشسته- میرسانم. او با اندکی تعجب آمیخته به کنجکاوی به من که بالای سر او ایستاده ام نگاه می کند. دو دستم را دراز می کنم و او را از پیراهنش می گیرم . با یک حرکت ناگهانی او را به طرف در اتاق کشانده و یک لحظه رهایش می کنم. تعادلش به هم خورده و رو به در ایستاده است. با قدرتی که کمتر در خودم سراغ داشته ام کف دست راستم را به پشتش می کوبم و او را به خارج از اتاق هل می دهم. مزاحم چند قدم آن طرف تر تعادلش را به دست می آورد؛ بر می گردد و با نگاهی که حاکی از تعجب و رنجش است من را نگاه می کند. من مانند یک فاتح –دست به کمر- در چارچوب در ایستاده ام. او قامت راست می کند و آماده می شود تا حرفی به لب بیاورد؛ ولی فرصت نمی کند؛ من در را میبندم و از داخل قفل می کنم. بر می گردم و دوباره روی صندلی می نشینم؛ دیگر روی صندلی ولو نمی شوم. دستهایم را به جلو دراز می کنم و کف دو دستم را روی میز می گذارم. مانند یک مدیر. این بارخیلی راحت نفس می کشم. خیلی لذت بخش.

بدون عنوان

2005-06-13T23:37:00.001+04:30

به نظر شما کدامیک با دیگری عکس یادگاری گرفته؟

زندگی

2005-06-11T23:50:00.000+04:30

در فکر فرو رفته بودم که چرا تمام لباس های من زرد شده اند....
قبلا هنگامی که در خوابگاه زندگی می کردم و هر چند هفته یک بار خانه می رفتم، لباس های چرکم را هم با خود به خانه می بردم و مادرم آنها را می شست. از زمانی که خودم صاحب خانه شده ام –که چند هفته ای بیشتر نیست- دیگر بنا بر این است که همه کارهایم را به تنهایی انجام بدهم. بعد از چند هفته زندگی مجردی دیگر لباس تمیزی در کمد من باقی نمانده بود و من چاره ای جز رخت شویی نداشتم. همه لباس هایم را که کوهی بودند، درون یک تشت جا کردم و روی آنها آب ریختم. شنیده بودم که لباس را قبل از شستن باید خیساند. تجربه من از لباس شویی محدود می شد به دیدن زنهای خانه دار در فیلم ها که کهنه *هی بچه شان را در یک تشت چنگ می زدند. شب، قبل از خواب همین کار را کردم و خوابیدم. فردای آن روز ماجرا را برای چند نفر از دوستانم گفتم و آنها هم فراوان خندیدند: "مگه لباس تعویض روغنیه که خیسوندی؟". ماجرا به اینجا ختم نشد. شب آن روز هم چون حوصله نداشتم لباس ها را نشستم. بجای دو ساعت شد دو روز. شب دوم هیچ چاره ای جز شستن لباس ها نبود. رفتم حمام سراغ لباس ها. همه ته مایه زرد رنگی به خود گرفته بودند. تنها دلیلی که برای آن به ذهنم می رسید ماندن بیش از حد لباس ها در آب بود. دانه دانه لباس ها را ناشیانه می شستم و می دیدم که رنگ زرد بیشتر می شود. تقریبا لباس ها تمام شده بودند. یکی از چند تای باقیمانده را از تشت در آوردم که چشمم به چیزی افتاد.... زیر همه لباس ها یک تی شرت زرد رنگ قرار داشت. مدت خیره خیره به آن لباس زرد نگاه کردم و یاد حرف مادرم افتادم که می گفت لباس های رنگی را باید جدا از سایر آنها شست.
وقتی دوستانم می فهمند که من به تنهایی زندگی می کنم چشمانشان برق می زند و نیششان تا بنا گوش باز می شود: "خونه خالی؟؟؟ مکان؟؟؟". جای تاسف است که جوان ایرانی از خانه مجردی فقط استفاده مکانی آن به ذهنش می رسد. هنگامی که زندگی مجردی را شروع می کنید روزهای اول غذای شما عبارت است از پیتزا، ساندویچ و همبرگر. بعد که ده روز از برج می گذرد می فهمید که با این تفاسیر ماه را به نیمه هم نمی توانید برسانید. بعد شروع به خرید اقلامی مانند تخم مرغ، تن ماهی و کنسرو لوبیا و قارچ می کنید. البته ماکارونی هم غذای خوبی است ولی پختن آن احتیاج به حد اقل تخصصی دارد که شما همان را هم ندارید؛ چه برسد به پختن قرمه سبزی یا چیز های دیگر. اگر هنوز هم حسرت خانه خالی به دلتان مانده من حاظرم که در اختیارتان بگذارم، ولی در ازای آن باید نهار و شام من را تدارک ببینید.

شون پن در تهران

2005-06-11T23:36:00.000+04:30

شون پن (Sean Penn) هنرپيشه معروف هاليوود که در سال 2004 براي فيلم Mystic River (رودخانه ميستيک/رودخانه مرموز) برنده جايزه اسکار شد به عنوان روزنامه نگار و براي روزنامه San Francisco Chronicle وارد ايران شده و در مراسم نماز جمعه ديروز (21 تير 1384) شرکت کرد. علت سفر اين هنرپيشه 44 ساله به ايران، انتخاباتي است که پيش روي ايرانيان قرار دارد. هنگامي که آيت الله جنتي ايرانيان را تشويق به شرکت در انتخابات و "عصباني کردن آمريکا" مي کرد پن به کمک مترجمش مشغول نت برداري بود. پيش از اين پن، قبل و بعد از حمله دوم آمريکا به عراق –باز هم از طرف کرونيکل- به اين کشور سفر کرده بود.

بلاگ جدید

2005-06-05T20:58:00.000+04:30

با توجه به استقبال بسیار پر شور دوستان از این بلاگ و دیگر بلاگ های من خیال دارم یک بلاگ جدید راه بیندازم.این بلاگ جدید درباره موضوعاتی از قبیل کد باز (Open Source)، لیناکس (Linux) و رایانه (کامپیوتر – Computer) خواهد بود. از نمام دوستانی که دارای شرایط زیر باشند دعوت می کنم که من را در این راه یاری بکنند:

اعتقاد و التزام عملی به دین مبین اسلام یا یکی از ادیان الهی ذکر شده در قانون اساسی جمهوری اسلامی.
زن یا مرد.
قادر به پیدا کردن دکمه روشن (Power) بر روی صندوق کنار نمایشگر (مانیتور – Monitor).

بر خلاف بلاگ فعلی من قصد دارم بلاگ جدید را در وب سایت شخصی خودم راه اندازی کنم. برای اینکار احتیاج به برنامه ای دارم تا به من کمک کند تا محتوای سایت را مدیریت کنم. به این گونه برنامه ها، سیستم کنترل محتوا (Content Management System - CMS) می گویند. انوع بسیار زیادی CMS وجود دارند که هر کدام مزایا و معایب خاص خود را دارا هستند؛ مانند Drupal، PHPNuke ، XOOPS و.... من در حال حاظر برای انتخاب یک CMS دچار تردید و سردرگمی هستم. برنامه ی CMS ای که من به دنبال ان می باشم باید دارای شرایط زیر باشد:

Open Source.
به زبان PHP.
سازگار با زبان فارسی.

از دوستانی که با مقوله ی CMS ها آشنا هستند خواهشمندم هر گونه اطلاعاتی که تصور می کنند برای نگارنده مفید است را برای من بفرستند. با تشکر پیشاپیش.

Halflife

2005-05-24T23:18:00.000+04:30

این آقا...

...من را از کار و زندگی انداخت. کلی از وقت با ارزش من را گرفت. اسم این آقا گوردو فریمن (Gordon Freeman) است. دکترای فیزیک دارد و در مجموعه تحقیقاتی بلک مسا (Black Mesa) کار می کرد. تا اینکه یک روز هنگام یک آزمایش... بگذریم. این آقا شخصیت اصلی در مجموعه بازی های Halflife و Halflife 2 است. بازی ای که در سال 2004 بهترین بازی برای کامپیوترهای شخصی شناخته شد و من یکی از طرفداران سرسخت این مجموعه هستم.
امروز مشغول خواندن یک سایت آلمانی زبان بودم (باورتان می شود من آلمانی بلد باشم؟) که درباره رابطه گوردون فریمن و جی من (G-Man) - شخصیت مرموزی که هر از چند گاهی در بازی سر و کله اش پیدا می شود - نوشته بود. نویسنده با توجه به شواهدی مدعی شده بود که جی من همان گوردون فریمن است! باورتان نمی شود؟ این هم مدرک:

نویسنده مدعی است عبارت G-Man خود از نام گوردون مشتق شده است: (G)ordon Free(man)

طبق معمول، این هم آدرس منبع:

http://www.k-foren.de/showthread.php?t=78899

خانه جدید

2005-05-24T23:03:00.000+04:30

بعد از نزدیک به هشت ماه زندگی در خوابگاه، صاحبخانه شدم. از حالا به بعد هر چند ساعت یک پست جدید از من خواهید دید. ببینید و تعریف کنید.

سال نو مبارک

2005-03-31T23:07:00.000+04:30

دیروز -بعد از سیزده روز مسافرت- به خانه برگشتم؛ به همین دلیل با اندکی تاخیر بی شما می گویم...

سال نو مبارک

دست مریزاد

2005-03-18T02:05:00.000+03:30

امروز در روزنامه شرق خبری خواندم که مو را بر تن من سیخ کرد...

برج میلاد -که هنوز نیمه کاره است- به یک طرف کج شده است. هر کسی علتی را برای آن بیان می کند؛ بعضی آن را به بارندگی روزهای اخیر در تهران ربط می دهند و بعضی هم می گویند زراد خانه ی هسته ای ایران در زیر این برج قرار دارد (جا قحطی؟؟؟). به هر صورت این برج خواهد افتاد. شاید روی من یا شما. خواندن این خبر ذهن من را به مدت نصف روز مشغول کرده بود و در دل به معماران این پروژه ی ملی بد و بیراه می گفتم. آخر سر روزنامه را برداشتم و دوباره به آن صفحه و آن عکس نگاهی انداختم. این بار مطلبی نظر من را به خود جلب کرد که تا هنگام به آن دقت نکرده بودم؛ بالای آن صفحه با خط ریز - طوری که در نگاه اول جلب نظر نمی کرد- نوشته شده بود تمامی مطالب این صفحه دروغ روز 13 است... لعنت بر شیطان.

http://www.sharghnewspaper.com/831227/html/vs4.htm

مجسمه

2005-03-03T22:21:00.000+03:30

به نظر شما این چیست؟

این یک مجسمه از جنس خمیر مجسمه سازی (Plasticine) است. هنرمندی به نام هاوارد لیپزین (Howard Liptzin) تصاویری از مجموعه کارهای هنری خودش که مجسمه هایی ساخته شده از خمیر مجسمه سازی هستند را در یک بلاگ قرار داده است. این مجموعه شامل کارهایی از سال 2003 تا زمان حاظر است. نظر شخصی من درباره ی این مجموعه این است: یک شاهکار. نکته ای که برای من جالب توجه بود پیشرفت کاری و حجم فعالیت این هنرمند در زمانی کمتر از دو سال است که تحسین بر انگیز است. پیشرفت و افزایش مهارت این فرد با یک مقایسه ی ساده بین کارهای قدیمی و جدید او کاملا بارز است. به شما پیشنهاد می کنم که از این بلاگ دیدن کنید:

http://pongo.motime.com/

Gold Quest

2005-02-20T01:35:00.000+03:30

چندی پیش یکی از دوستان عزیزم -که ارادت خاصی نسبت به او دارم- با من تماس گرفت و در مورد یک پیشنهاد کاری با من صحبت کرد. وقتی از چند و چون کار جویا شدم خیلی سر بسته و خلاصه عنوان کرد که این کار نوعی eMarketing است و شرح آنرا به یک جلسه ی حضوری موکول کرد. با توضیحات بسیار مختصری که او در مورد کار داد در ذهن من چیزی شبیه سایت amazon.com البته در ابعاد کوچکتر مجسم شد؛ مانند بعضی سایت های ایرانی موجود. بعد ازچند روز موفق شدم که کارهایم را طوری تنظیم کنم تا به این جلسه برسم. وقتی که به محل قرارمان رسیدم، دوستم را دیدم که با فرد دیگری منتظر من بودند. بعد از سلام و احوال پرسی در یک کافی شاپ جا خوش کردیم و رفتیم سر اصل مطلب. آن فرد سوم که آقا پسری بود مودب و مرتب و خندان، قبل از شروع صحبتهایش به من گوشزد کرد که این کار نسبتا جدید است و برای به ثمر رسیدن آن باید صبر داشت. من هم چون مقوله اینترنت و فروشگاه های اینترنتی را جدید می دانستم حرف او را تایید کردم. تا اینکه...
آن آقای مودب یک جزوه جلد شده را روی میز گذاشت تا از روی آن مرا برای کار توجیه کند. وقتی که چشمم یه جلد آن افتاد تا آخر ماجرا را خواندم. اگر به احترام آن دوست عزیز نبود، من آن آقای مودب را با لگد از کافی شاپ بیرون می انداختم. روی جلد جزوه نوشته شده بود Gold Quest.

من شخصا از پول خوشم می آید؛ مخصوصا اگر پول -به اصطلاح- یا مفت باشد. ولی تجارت گلد کوئست پول یا مفت که نیست هیچ، اصولا پولی در آن نیست. گلد کوئست یک کلاهبرداری است که بوسیله ی مجموعه ای از قواعد و قوانین پیچیده ماهیت اصلی خود را پنهان کرده است. ولی این قوانین هر قدر هم پیچیده باشند با یک پرسش ساده می توان فهمید که در پس پرده چه قرار دارد: این پول هنگفت و آماده ای که وعده داده شده است از کجا می آید؟ این شرکت این پول را از کجا آورده که دو دستی به شما تقدیم می کند؟ به هر حال اگر این چند جمله من برای شما قانع کننده نیست من یه شما حق می دهم. یافتن حقیقت گاهی ساده نیست؛ ولی هستند افرادی که حقیقت را بر ملا می کنند. من پس از مقداری جستجو مطالب جالبی درباره و بر ضد گلد کوئست بدست آوردم که در اختبار شما می گذارم. این مطالب به چند دسته تقسیم می شوند:
1. گروهی به غیر مجاز بودن این کار از نظر دولتی و حقوقی اشاره می کنند که البته این دلایل برای اکثریت قابل قبول نیست. چون این گروه معتقدند که دولت برای منافع خودش این تجارت را غیر قانونی کرده است.
2. گروهی به فتاوای مراجع تقلید اشاره می کنند که تقریبا همه ی آنها این تجارت را حرام اعلام کرده اند. این دلیل هم برای بسیاری از مردم قابل قبول نیست؛ زیرا آنها... بگذریم.
3. گروه سوم -که من یکی از آنها هستم- با دلایل ریاضی ثابت می کنند که گلد کوئست کلاهبرداری است. هر انسانی با اندک منطق دلایل ریاضی را قبول میکند. قبول دارم که گلد کوئست هم برای فعالیت های خود دلایل -به ظاهر- ریاضی می آورد ولی نکته ی مهم و قابل تامل این است که پوچی همه ی این دلایل واهی و بی اساس توسط روابط ساده ی ریاضی ثابت می شوند.
در مباحثه هایی که بین طرفداران و مخالفان گلد کوئست پیش می آید، طرفداران آن هنگامی که در نهایت به بن بست می رسند روی به فحاشی آورده و مخالفان را مزدوران دولتی می نامند. نکته جالب دیگر این است که من درباره ی فعالیت گلد کوئست در کشورهای اروپایی و آمریکایی هیچ مطلبی نیافتم؛ گویی آنها اصلا نام گلد کوئست به گوششان نخورده است و از این نعمت بی نصیب مانده اند. البته از این جماعت عقب مانده ی غربی ها چیزی بیش از این انتظار نمی رود! چرا این شبکه در این کشورها فعالیت نمی کند؟ شاید به علت نظارت و کنترل شدید دولت های آنها بر تجارت های دروغین و غیر قانونی باشد.چون در باره ی گلد کوئست مطلب کافی به زبان فارسی وجود دارد من دیگر چیزی نمی گویم. فقط شما را دعوت می کنم، اگر جویای حقیقت گلد کوئست هستید و منطق را می پسندید، نگاهی به پیوند های زیر بیندازید. برای هر نوع سلیقه ای دلایلی وجود دارد. حتما قانع خواهید شد.

کلاه‌برداری زنجیره‌ای (GoldQuest)
http://antigq.persianblog.com/

مقالات علمي در خصوص كلاهبرداري گلدكوئيست
http://antigold2.persianblog.com/

نهضت مبارزه عليه گلدكوئيست در ايران
http://antigold.persianblog.com/

اون یا آن؟

2005-02-19T14:00:00.000+03:30

بالاخره بعد از فکر کردن بسیار به این نتیجه رسیدم که بهتر است که نوشته هایم را با لحن کتابی و رسمی بنویسم. مدت ها در اینباره تردید داشتم. فکر می کنم اینگونه بهتر است. زیرا نوشتن با لحن خودمانی یا به قول انگلیسی ها Informal صورت خیلی خوشی ندارد. علت آن هم این است که هر کس -بسته به محیطی که در آن بوده است- به نوعی خودمانی صحبت می کند. شما هم نظرتان را بگین (بگویید).

Stop

2005-02-19T13:54:00.000+03:30

I wanna go home,
Take off this uniform and leave the show...

آنهایی که پینک فلوید گوش داده اند حتما این جمله برایشان آشنا است؛ شرح حال فعلی من...
دلم می خواهد بروم خانه و این یونیفرم خاکی بد رنگ را در بیاورم و در تختم بخوابم؛ به امید اینکه هیچ کس هم مزاحم نشود.

ذهن بی نقص

2005-02-05T01:02:00.000+03:30

اگه می تونستید، کدوم یک از خاطره هاتون رو حذف می کردین؟

چندی پیش یک فیلم از هنرپیشه ی معروف جیم کری (Jim Carrey) دیدم به اسم Ethernal Sunshine of the Spotless Mind یا درخشش همیشگی ذهن بی نقص. موضوع فیلم از این قراره که فردی به نام جول (Joel - من هر کاری می کنم این حرف همزه رو پیدا نمی کنم!) متوجه می شه دوست دخترش - کلمنتاین (Clementine) - اون رو از خاطراتش حذف کرده و دیگه نمی شناسه. جول که علاقه به دختری که دیگه اون رو به یاد نمیاره رو بی فایده می بینه، پیش همون دکتری می ره که کارش پاک کردن قسمت های نا خوشایند حافظه ست و حافظه ی کلمنتاین رو پاک کرده. جول به خونه ش میره و طبق یک قرار قبلی تیم دکتر نیمه های شب به خونه ی جول می رن و مشغول پاک کردن حافظه ی اون می شن. جول در عالم خواب تکه هایی جسته و گریخته از گذشته رو به یاد میاره و با کلمنتاین دوباره آشنا می شه. جول شور و اشتیاق اون زمان رو به یاد میاره و تصمیمش در مورد پاک کردن حافظه ش عوض میشه. جول در حالی که حافظه اش مشغول پاک شدن هست سعی می کنه با این روند مبارزه کنه و کلمنتاین رو در خاطراتش حفظ کنه؛ کاری که بسیار سخته و مبارزه ای به تمام معناست....

فیلم آکنده ست از صحنه های پر احساس از روابط گذشته ی جول و کلمنتاین. جلوه های ویژه ی کامپیوتری که پاک شدن حافظه ی جول رو نشون می دن خیلی زیبا از کار در اومدن. از همه مهم تر فیلم دید عمیقی نسبت به ارتباط با دیگران به بیننده می ده. فیلم می گه اگر ما در برابر فراموش شدن انگیزه های مثبت خودمون مقاومت کنیم می تونیم در روابطمون هر گونه سختی رو تحمل کنیم. پاک کردن حافظه مانند قهر و جدایی، نشون دهنده ی این واقعیته که عشق ورزیدن ساده نیست. این فیلم نشون می ده که جای خوشحالیه که ما مردم نمی تونیم در مواقعی که ضعیف هستیم، خاطرات بدمون رو پاک کنیم. این خاطره ها و یاد آوری های تلخ نفس ما رو همیشه مورد آزمایش قرار می دن و مانع می شن که ما دوباره دچار مشکلات مشابهی بشیم. از این گذشته اونها به ما یادآوری می کنن که خدا ما رو کمک کرده تا بر مشکلات پیروز بشیم و در مرتبه ای بالاتر قرار بگیریم.

پا نوشت ها:

- ایده ی این پست توسط یکی از دوستانم به نام س*** به ذهن من آمد. همین جا ازش تشکر می کنم.

- این فیلم محصول 2004 هست و جیم کری و کیت وینسلت در اون بازی می کنن. فیلم در سایت IMDb امتیاز 8.6 از 10 رو آورده. بد نیست بدونین که این امتیاز بسیار بالاست و فیلم رتبه 32 رو در بین همه ی فیلم ها کسب کرده. من شخصا به شما پیشنهاد می کنم که این فیلم رو ببینید.

- پیوند به IMDb:

http://www.imdb.com/title/tt0338013/combined

من، خودم و فرزان

2005-02-03T01:03:00.000+03:30

مي دونيد الان اينجا چه خبره؟ بهتون می گم: من الان دارم کیف می کنم؛ به تمام معنا.

بعد از یک هفته برگشتم خونه...
هیچ کس خونه نیست، نه کسی حال احوالم رو می پرسه و نه کسی سعی در روانکاوی من داره...
توی لیوان دسته دار مخصوص خودم یه عالمه نسکافه غلیظ درست کردم...
پشت کامپیوترم روی صندلی لم دادم...
دارم روی اینترنت ول می گردم...
یه آهنگ راک خفن گذاشتم...
صدای سیستم پخش 4.1 رو تا آخر زیاد کردم...
اصلا هم برام مهم نیست که ساعت یک نصف شبه؛ همسایه ها برن به جهنم...
نسکافه رو مزه مزه می کنم...
نه به یک دقیقه قبل فکر می کنم و نه به یک دقیقه بعد...
توی این دنیا فقط من هستم...

شما هم از این کارها بکنید؛ در غیر این صورت توی این دنیا دوام نمی آرید. این جور زندگی رو دوست دارم. مزه ش به همینه که این جور موقعیت ها کمتر پیش میاد.

ما می توانیم

2005-01-13T21:57:00.000+03:30

چندی پیش موسسه National Geographics در نقشه ی جهان برای سال 2005 در زیر نام خلیج فارس (Persian Gulf) و در داخل پرانتز عبارت خلیج عربی (Arabian Gulf) رو هم اضافه کرد که با واکنش شدید ایرانی ها اعم از مردم و مقامات دولتی همراه بود. من قصد ندارم که وارد بحث تاریخی و سیاسی و فارس ستیزی بعضی - نه همه - عرب ها بشم. موضوعی که برای من جالبه نتیجه این واکنش هست که موجب شد موسسه ای که در بالا نام بردم از موضع خودش عقب نشینی بکنه. این پیوند رو ببینید:

http://mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=144337

خب حالا چرا من این بحث رو شروع کردم؟ حدود یک هفته هست که اتفاق جدیدی افتاده که در نگاه اول ربطی به موضوع خلیج فارس نداره؛ ولی اگر دوباره نگاه کنید متوجه میشین من چی می گم؛ در هفته ای که گذشت بعضی از ISP های ایرانی سایت Orkut.com رو مسدود کردن. فیلتر کردن این سایت به هر دلیلی که انجام شده، برابر با گرفتن حق آزادی از مردم هست. حق دانستن. دونستن اینکه دنیای بهتری هم می تونه ساخته بشه. اگر ما ایرانی ها ار موضوع خلیج فارس درس گرفته باشیم می فهمیم که ما می تونیم حق خودمون رو پس بگیریم. از هر کسی که باشه. می فهمیم که ...

ما می توانیم.

برای اطلاع شما...
اگر ISP شما هم سایت orkut.com رو فیلتر کرده، می تونین به طور موقت از این آدرس به اون دسترسی پیدا کنین:

https://www.orkut.com

آدرس همون آدرس هست، فقط پروتکل از HTTP به HTTPS تغییر می کنه.
همچنین این اعتراض نامه (Petition) رو امضا کنید. موضوع اون اعتراض به فیلتر شدن سایت Orkut.com در ایران هست:

http://www.petitiononline.com/orkut/petition.html

Tsunami

2005-01-13T21:37:00.000+03:30

آب اومد و خیلی ها رو برد. سال گذشته هم دقیقا در همین موقع از سال توی بم زلزله اومد. اونهایی که مردن بد اقبال بودن. بد اقبال تر از اونها، اطرفیانشون بودن که موندن تا جای خالی اونها رو حس کنن. سال دیگه هم بالاخره یک موضوعی پیدا میشه که مردم دنیا رو متاثر کنه: زلزله، سیل و.... اما همین ها برای ما آدما کافی نیست. باید خودمون هم دست بکار شیم. یه راهی پیدا کنیم که بیکار نمونیم. راهش اینه: جنگ. باور ندارین؟ فکر می کنین کشته های جنگ بیشتره یا زلزله؟ جلوی کدوم رو میشه گرفت، جلوی کدوم رو نمیشه؟